ตามตำราที่เราได้รู้จักกันว่าว่านดอกทองนี้เป็นว่านที่มีความศักสิทธิ์ในตัวมีเทพยดาคอยปกปักรักษาอยู่ มักจะเกิดอยู่ในป่าเขาลึก คนที่จะไปเอาว่านนี้มาต้องมีวิชาเพื่อไปพลีและขอจากเทพผู้รักษาว่าน ว่านนี้เป็นว่านที่คนโบราณขนานนามว่าเป็นว่านแห่งมหาเสน่ห์เมตตาอย่างที่สุดในบรรดาว่านสายเสน่ห์ หาได้ยากและกำลังจะสูญพันธุ์ อาจารย์ได้นำมาปลูกไว้(ไม่ขอบอกสถานที่ปลูก)โดยรดน้ำทุกวันอาจารย์บอกน้ำที่รดต้องเป็นน้ำมนต์จึงจะเกิดความศักสิทธิ์ และเมื่อจะนำมาใช้ต้องมีการหาฤกษ์ในการเอาว่านขึ้นมา ซึ่งบัดนี้อาจารย์ได้นำว่านขึ้นมาตามฤกษ์ยามโบราณในการเก็บว่านเพื่อนำมาทำเป็นน้ำมันมหาเสน่ห์ว่านดอกทอง อาจารย์บอกว่าตอนไปเก็บเกี่ยวว่านต้องไปตามฤกษ์โบราณไปนั่งอยู่ใต้เหง้าว่านและภาวนาคาถาไปเรื่อยๆโดยอาจารย์ได้นำ ดอกว่าน มาบรรจุลงในขวดและปลุกเสก เพื่อให้น้ำมันมีความศักสิทธิ์และเสริมฤทธิ์ของว่านให้เป็นสุดยอดเมตตามหาเสน่ห์ให้มากขึ้นสิบเท่าร้อยเท่า เพื่อให้ลูกศิษย์ได้ของดีไปใช้ มีพุทธคุณทางด้านเมตตามหาเสน่ห์ยิ่งนัก คนที่นำไปใช้จะเป็นเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม แตะแต้มหน้าผากแต้มคิ้วแต้มปากเป็นเมตตามหาเสน่ห์มหานิยมอย่างล้นเหลือ หญิงชายใดนำไปใช้มักจะสมหวังในเรื่องคนรักคู่ครอง หรือพ่อค้าแม่ค้านำไปแตะพรมสิ่งของที่ขายมักจะขายดีลูกค้าเข้าร้านเต็มร้านเป็นเมตตาอย่างมาก เซลล์แมนขายของนิยมนำติดตัวไปเพื่อเรียกลูกค้าเพื่อให้ขายของได้เร็ว หรือ เข้าหาผู้หลักผู้ใหญ่ หัวหน้า เจ้านาย จะเป็นเมมตาขั้นสูง อธิฐานใช้เอาตามความปราถนา สำเร็จตามความประสงค์แล